Τί χρειάζονται τα παιδιά μας?


Picture

Τα παιδιά όλου του κόσμου χρειάζονται Ασφάλεια (στέγη και τροφή), Αγάπη  και Παιχνίδι.   Στην καθημερινότητα της εποχής μας και θεωρώντας ότι κάποια βασικά τα έχουμε εξασφαλίσει για τα παιδιά μας -δυστυχώς όχι για όλα τα παιδιά του κόσμου- τί πιστεύετε ότι χρειάζονται τα παιδιά μας για να νιώσουν ευτυχία?
Τι χρειάζονται από εμάς? Να είμαστε συνεπείς στις μεταφορές από και προς τις δραστηριότητες τους  ή τη ζεστή αγκαλιά και τα φιλιά μας μόλις τα δούμε μετά το σχολείο ή γυρνώντας  από την δουλειά. 

Δεν είναι και δύσκολη η επιλογή  της απάντησης. Το πρώτο όμως (το πρόγραμμα, τα μαθήματα, τις δραστηριότητες) δεν το ξεχνάμε ποτέ γιατί έχει γίνει απόλυτη προτεραιότητα, η αγκαλιά και το φιλί όμως μπορεί να ξεχαστούν, λόγω κούρασης, άγχους, βιασύνης, αμέλειας.  Τα παιδιά μου, ακόμα και μισή ώρα μετά, μου το λένε ξεκάθαρα: μαμά δεν είσαι εντάξει! Κι όταν τα κοιτώ απορημένη τρέχουν και μου ζητάνε την αγκαλιά, τα χάδια και φιλιά που «ξέχασα» όταν μπήκα στο σπίτι…(λίνα και λάκι = αγκαλίνα και φιλάκι, το ξέρω χαζό αλλά είναι ο κωδικός μας!)

Κάπου διάβαζα ότι ρώτησαν παιδιά 16 χρονών τι είναι αυτό που έκανε η μητέρα τους (ή ο κηδεμόνας τους) που τα έκανε να νιώθουν την αγάπη και να νιώθουν ευτυχισμένα. Ξέρετε τί απάντησαν? Κάτι μικρό που έκαναν οι μαμάδες τους και που το θυμόντουσαν και επιθυμούσαν  ακόμα : να μπαίνουν στο δωμάτιο τους το βράδυ, να τα σκεπάζουν και όταν ήταν ακόμα πιο μικρά, να τους λένε τραγούδια ή παραμύθια.

Εσείς θυμάστε την αίσθηση? Εγώ την θυμάμαι ακόμα ξεκάθαρα. Και ακόμα την νοσταλγώ και την επιδιώκω αν καμιά φορά αρρωστήσω κι έρθει η μαμά μου να με βοηθήσει…

Τα παιδιά ανέφεραν ακόμα ότι θέλουν φιλιά και αγκαλιές και χρόνο συζήτησης. Θέλουν να τους αφιερωνόμαστε. Να μην είμαστε μαζί τους αλλά απούσες/απόντες. Τα παιδιά μας παρατηρούν και «φτιάχνουν» τον εαυτό τους βασισμένα σε αυτό που βλέπουν από εμάς. Αντιλαμβάνονται σε ελάχιστο χρόνο την διάθεσή μας-η κόρη μου την ώρα που με κοιτά από την ανοιχτή πόρτα καθώς ανεβαίνω την σκάλα προς το διαμέρισμά μας- και αυτομάτως  προσαρμόζονται. Και εκείνη την στιγμή μαθαίνουν, εξελίσσονται, αναγνωρίζουν.
                                                                                              Η συνέχεια στο Read More

Χρειάζονται χρόνο αποκλειστικά δικό τους μαζί μας,  χωρίς την παρουσία των αδερφιών τους. Θέλουν να νιώθουν ότι δεν μας μοιράζονται. Έστω για λίγο. Χωρίς ανταγωνισμό, ζήλια, κτητικότητα, συγκρίσεις. Πρέπει να βρούμε αυτόν τον χρόνο και αν δεν γίνεται εύκολα, να τον προγραμματίσουμε.

Απολαμβάνουν τις «φιλοσοφικές» συζητήσεις τα βράδια μαζί μας για την ζωή, τον έρωτα, την αγάπη ή πιο απλά για το σχολείο, το πρόγραμμά μας για το Σαββατοκύριακο κλπ. Τέτοιες στιγμές είναι ιδανικές για να τα τροφοδοτούμε με ιδέες και έννοιες και να  αφήνουμε το μυαλό τους να κάνει τις διαδρομές του.

Εύχονται να μπορούσαν να παίξουν πιο πολύ έξω από το σπίτι. Ενώ τους αρέσουν τα παιχνίδια σε οργανωμένα περιβάλλοντα, δραστηριότητες, κλπ, ευχαριστιούνται περισσότερο τα παιχνίδια χωρίς πλαίσια…

Λατρεύουν το χουζούρεμα κάτω από την κουβέρτα αγκαλιά να βλέπουμε το αγαπημένο μας έργο.
Σπίτι μας έχουμε αγαπημένες ταινίες, οποιοδήποτε από  τα Ice Age και  Shrek είναι ότι πρέπει. Και παρόλο που τα έχουμε δει δεκάδες φορές, σταματούν την ταινία παρά τις αντιρρήσεις μου, ακόμα και αν θέλω να λείψω δευτερόλεπτα. Θέλουν να το βλέπουμε ΜΑΖΙ!

Βασίζονται σε κανόνες και οδηγίες που θα θέσουμε γιατί τα κάνουν να νιώθουν ότι νοιαζόμαστε  γι‘ αυτά.  Έχω παραδείγματα για το αντίθετο όπου ο γονιός έχει πάρει τον ρόλο του φίλου, που δεν βάζει κανόνες και είναι σαφώς πιο εύκολος. Πιστέψτε με, το αποτέλεσμα είναι στενόχωρο. Τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη από άλλους φίλους, φίλους έχουν, έχουν ανάγκη από όρια, καθοδήγηση, κανόνες, συμβουλές.

Όλα αυτά είναι απλά και εύκολα πράγματα γιατί τα παιδιά βλέπουν τα πράγματα απλά, βλέπουν την ζωή έτσι. Η κόρη μου λατρεύει να της χτενίζω τα μαλλιά και να μου μιλάει για ώρες για το σχολείο, τους φίλους της, να μου ζητά την γνώμη μου για το αν αυτό που έγινε στο διάλλειμα ήταν σωστό ή όχι…. Ο γιος μου λατρεύει τις σοβαρές συζητήσεις μας για την αδικία, τον έρωτα, και το πώς όλοι είμαστε κομμάτι του ίδιου κόσμου…

Συχνά βλέπω οικογένειες που δεν έχουν τέτοιου είδους επαφή. Καλές οικογένειες, με γονείς που αγαπάνε τα παιδιά τους αλλά, σε μένα τουλάχιστον, φαίνεται ότι λείπει η μαγική εκείνη σύνδεση, η επαφή που δεν περιορίζεται στο διάβασμα, στο μπάνιο, στο φαγητό. Τα προγράμματα είναι δύσκολα, οι γονείς τρέχουν, τα άγχη πολλά. Όταν τα παιδιά μεγαλώνουν, η απουσία αυτού του δεσμού γίνεται πιο έντονη. Και ακριβώς όταν οι γονείς τότε, ζητάνε αυτή την επαφή για να ξέρουν τι γίνεται στην ζωή των παιδιών τους, ο τρόπος για να την αποκτήσουν έχει ίσως χαθεί. Τα παιδιά «χάνονται» κι αυτά μέσα στους ρυθμούς της ζωής, ανασφαλή και χωρίς βάση. Κι ας μιλάνε άριστα 2 γλώσσες και παίζουν καταπληκτικό τένις …

Εσείς έχετε συνήθειες, αγαπημένες ρουτίνες με τα παιδιά σας που καλύπτουν αυτές τους τις ανάγκες?

(Visited 26 times, 1 visits today)

Leave a comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *