Μια στιγμή συγκινητικής ευτυχίας


 

 

Picture

Τί μέρα ήταν και  αυτή! Τα είχε όλα. Δύσκολη, περίεργη, αγχωτική, συγκινητική, τρυφερή, χαρούμενη, λυπημένη… (Τελείωσε και το βράδυ, μας τρόμαξε κι ένας σεισμός για να συμπληρωθεί το παζλ…)

Προχθές ήταν η παράσταση της Στ’ Τάξης του σχολείου μας, με τίτλο “S.O.S ..Save our School as in Save our Souls”. Ήταν μια παράσταση που έγραψε και σκηνοθέτησε η δασκάλα που διδάσκει αγγλικά στο σχολείο μας, η κα Θ. Μακρίδου και ήταν όλη στα…αγγλικά!

Τα παιδιά μας κουράστηκαν γι’ αυτή, έκαναν πρόβες, αποστήθισαν μεγάλα κείμενα, έμαθαν χορογραφία με φιγούρες,  τραγούδησαν σόλο αλλά κυρίως, δέθηκαν περισσότερο μεταξύ τους. Μήνες δουλειάς οδήγησαν στο προχθές…

Προχθές, στο τέλος της παράστασης, 60+ παιδιά, βρέθηκαν σφιχταγκαλιασμένα να κλαίνε, να κλείνουν τα χεράκια τους με αγάπη γύρω από τις δασκάλες τους και να ψάχνουν με το βλέμμα τους, τους δακρυσμένους γονείς τους.

Προχθές, καμάρωσα τον γιο μου που έπαιξε τον ρόλο του με 39 πυρετό αλλά και όλους τους συμμαθητές του για την ευγένεια και την συμπαράσταση που του έδειξαν.

Νομίζω ότι η αίσθηση και μόνο ότι τελειώνουν το δημοτικό και ότι σε λίγες μέρες αναγκαστικά θα το αφήσουν πίσω τους, τα έκανε να συνειδητοποιήσουν την αξία των στιγμών που ζούσαν και -τώρα πια- έζησαν.

Νομίζω ότι εμείς οι γονείς, καθώς κοιτάγαμε τις φωτογραφίες τους από την Α’ Δημοτικού ως σήμερα να προβάλλονται, συνειδητοποιήσαμε ανήμποροι γι’ άλλη μια φορά πόσο γρήγορα περνά ο χρόνος και πως τα πουλάκια μας, ξεμουδιάζουν ήδη τα φτερά τους…

Εκείνα αποχαιρέτησαν ένα κομμάτι της ζωής τους, που αν το σκεφτείτε απ’ την δική μας εμπειρία, όσα χρόνια κι αν περάσουν δεν θα ξεχάσουν ποτέ, και ξεκινούν ένα άλλο κομμάτι που τα ενθουσιάζει αλλά και τα αγχώνει.

Εμείς, αποχαιρετήσαμε τα “μωρά μας” και συστηθήκαμε επισήμως σε μια άλλη τους εκδοχή, λίγο πιο “μεγάλη”,  μπορεί πιο γλωσσού, μια εκδοχή πιθανά πιο δύσκολη, πιο πεισματάρικη αλλά τόσο μα τόσο μοναδική και ενδιαφέρουσα.

Χάρηκα τόσο που το παιδί μου, τα παιδιά μας, τελείωσαν το πρώτο τους σχολείο με μια τέτοια ανάμνηση, με τόση αγάπη, τόση τρυφερότητα και τόση… ευγένεια.

Σαν μαμά, ευχαριστώ πολύ τις δασκάλες και τους δασκάλους μας, τους γονείς του συλλόγου και όλους όσους έφτιαξαν, δημιούργησαν αυτή την στιγμή της ευτυχίας για τα παιδιά μας, μια στιγμή που θα τα συνοδεύει όλη τους την ζωή…


 

(Visited 69 times, 1 visits today)

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

3 σκέψεις για “Μια στιγμή συγκινητικής ευτυχίας

  • Άννα

    Διαβάζοντας την ανάρτηση σου αναγνώρισα κάπου εκεί εμένα. Οχι στο ρόλο της μαμάς , μα της δασκάλας.Αν δεν είχες βάλει τις φωτογραφίες και τον τίτλο της παράστασης/ όνομα δασκάλας θα έλεγα πως ο γιος σου είναι μαθητής μου
    Πριν λίγες μέρες τα 60+ εκτάκια μας ανέβασαν παράσταση στα Αγγλικά στο σχολείο μας.
    60 εκτάκια στο τέλος αγκαλιασμένα, δακρυσμένα και μια δασκάλα που κράταγε με δυσκολία τα δάκρυα της. ..Ενας μαθητής μου με πυρετό, ένας άλλος με νάρθηκα στο πόδι..αλλά εκεί , πάνω στη σκηνή να τα καμαρώνω.
    Φέτος είχα πρώτη φορά Εκτη τάξη. Μια τάξη που φοβόμουν και πήρα επειδή αυτή έμεινε..Μια τάξη που λάτρεψα, αγάπησα λίγο παραπάνω απο κάθε άλλη φορά.
    Καλό καλοκαίρι 🙂