Μέρα 2η


Picture

-‘Ελα κορίτσι μου, τί κάνεις?  (λαχτάρα)
-Καλά μαμά…(λίγο βαριέμαι που σου μιλάω)
-Δεν με πήρες ένα τηλέφωνο, έμαθα πως χτύπησες το πόδι σου (παράπονο)
-Τίποτα δεν ήταν, μαμά;
-Ναι;
-Θυμάσαι την σκυλίτσα που είδες; ‘Εχει τρία κουταβάκια ενός μήνα, πολύ γλυκά! (με νάζι)
-Μπράβο αγάπη μου! (ανακουφισμένη)
-Και χθες μαζέψαμε άσπρα βατόμουρα και σήμερα πάμε στο βουνό για “ορεινή διαβίωση”… (ενθουσιασμένη)
-Μπράβο, μπράβο!  Δεν  μου λες, μήπως… (περίεργη)
-Μαμά, άσε με τώρα, έχω να φτιάξω την τσάντα μου!! Γεια!(αποφασιστικά)
-Γειά σου αγ…άπη μου. (άσε καλύτερα μαμά…)

Δηλαδή εγώ τόσες μέρες αγωνιούσα για το αν θα τα καταφέρουν και κείνα δεν μου μιλάνε ούτε στο τηλέφωνο? Εντάξει το ψάξαμε πολύ και δεν τα στείλαμε στις μεγάλες κατασκηνώσεις. Ο χαρακτήρας τους μας οδηγούσε στο συμπέρασμα ότι δεν θα το απολάμβαναν κι εμείς θέλαμε να διασκεδάσουν, να μην πιεστούν, να μην νιώσουν ότι πρέπει να πάνε θέλουν δεν θέλουν. Και βρήκαμε αυτή την “κατασκήνωση” που φιλοξενεί μέχρι 20 παιδιά, και δεν έχει καμία σχέση με ότι άλλο είχαμε βρει. Και απ’ότι φαίνεται ως τώρα, κάναμε καλά. Νομίζω ότι χαίρομαι πιο πολύ απ’ότι χαίρονται τα ίδια…

(Visited 27 times, 1 visits today)

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *