Δεν έπρεπε να συμβεί…


Picture

Η ανηψιά μου το Σαββατοκύριακο μου είπε “θεία μια συμμαθήτριά μου στο χορό, δεν θα ξανάρθει πια, σκοτώθηκε σε τροχαίο.  Καθόταν μπροστά χωρίς ζώνη, για μια μικρή απόσταση. Ήρθε η μαμά της (!!!) και ενημέρωσε”. Πάγωσα. Το παιδάκι δεν το ήξερα, όμως ανατρίχιασα. Και ακόμα περισσότερο όταν έμαθα ότι ο μπαμπάς της μικρής -σωματικά- βγήκε αλώβητος, άνοιξε ο αερόσακος και “την γλύτωσε”. Τώρα κατά πόσο την γλύτωσε ένας πατέρας που χάνει το παιδί του με αυτο τον τρόπο, δεν ξέρω να πω. Δεν  μπορώ να διανοηθώ την θλίψη, τον πόνο, τις τύψεις…
 
Έχω φίλους και γνωστούς που υποχωρούν μπροστά στην …δυσφορία των παιδιών και τα αφήνουν να κάτσουν μπροστά. “Δεν θέλει να καθήσει”, “Την ενοχλεί η ζώνη”, “Δεν την κάνω καλά με τίποτα” είναι αυτά που λένε όταν το συζητάμε.
Τελικά, όπως και για άλλα θέματα είναι σίγουρο, οι γονείς αυτοί αφήνουν τα παιδιά τους να αποφασίσουν για κάτι τόσο σημαντικό, ενώ ξέρουν ότι τα παιδιά δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν την σοβαρότητα του θέματος. Αυτή την απόφαση οφείλουν να την παίρνουν οι γονείς για να τα προστατεύσουν. Αυτός είναι ο ρόλος μας άλλωστε. Να προστατεύουμε τα παιδιά μας, να τα εκπαιδεύουμε με υπομονή και επιμονή σε συνήθειες σημαντικές για την ζωή τους, να τα καθοδηγούμε, να τα νουθετούμε.

Μου φαίνεται αδιανόητο, ανόητο, ηλίθιο και εγκληματικό, ένα 8-10χρονο (ή και μικρότερο)να επιβάλει στους γονείς του που θα κάτσει και πως στο αυτοκίνητο, την ώρα που εκείνοι ξέρουν τί μπορεί να σημαίνει αυτό. Και ξέρετε αυτό το “200  μέτρα είναι, τί θα συμβεί;” είμαι σίγουρη ότι το σκέφτηκαν και κάποιοι γονείς των οποίων τα παιδιά χάθηκαν άδικα.

Μερικές φορές θέλω να κορνάρω στους διπλανούς μου στο φανάρι που χαιδεύουν το βρέφος στα πόδια τους, ενώ κάθονται μπροστά, θέλω να τους πω ότι τέτοια αγάπη, είναι…δολοφονική.

Η ζώνη για τα μεγαλύτερα παιδιά και το καρεκλάκι για τα μικρά είναι απαραίτητα για τις μετακινήσεις με το αυτοκίνητο. Χωρίς εξαιρέσεις…

Διαβάστε και μερικά “μελανά” στοιχεία…
Την περίοδο 1996-2003, καταγράφησαν 22.037 τροχαία ατυχήματα με θύματα κάτω των 25 ετών. Το 50% των παιδιών έως 14 ετών που έπεσαν θύματα τροχαίου ατυχήματος, τραυματίστηκαν ως πεζοί. Το 20% των παθόντων παιδιών προσχολικής ηλικίας κάθονταν στο μπροστινό κάθισμα και το 70% δεν έκανε χρήση παιδικού καθίσματος.  (στοιχεία μέχρι το 2004)

Κάθε χρόνο, σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία των Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και Εurostat, στην Ελλάδα, σημειώνονται περισσότερα από 1.800 ατυχήματα μέσα και έξω από τα σχολεία, με θύματα μικρούς μαθητές, ενώ περισσότερα από 75 παιδιά, ηλικίας έως 14 ετών, αφήνουν κάθε χρόνο τη ζωή τους στους δρόμους της χώρας σε τροχαία ατυχήματα ως επιβάτες ή πεζοί.


(Visited 34 times, 1 visits today)

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

2 σκέψεις για “Δεν έπρεπε να συμβεί…

  • Βάσω Σ.

    Όταν στα 9 μου αποκτήσαμε αυτοκίνητο η μητέρα μου μας έβαζε υποχρεωτικά να φοράμε ζώνη…στα 20 εγώ κι η αδελφή μου βρεθήκαμε θύματα τροχαίου σε αυτοκίνητο φίλου… εγώ έφυγα από το πίσω κάθισμα χωρίς ζώνη και έσπασα το παρμπιζ με το κεφάλι μου, ενώ η αδελφή μου στο μπροστινό κάθισμα έσπασε το λαιμό της! χάρη στην ζώνη…δεν σκοτώθηκε!!!
    τα παιδιά μου φορούν απαραιτήτως ζώνη στο κάθισμα τους κάθε φορά!!! ακόμα και από το μαιευτήριο στο σπίτι…που κάποιοι θεωρούν περιττό!! έχουν κάνει και 10 ώρες ταξίδι με μικρές στάσεις…με γκρίνια , νεύρα, φωνές αλλά δεν βγήκαν από το κάθισμα…μπογιές,παιχνίδια ,φαγητό, παιχνίδια με λέξεις και η ώρα περνάει…έχουμε και ένα κόλπο στην οικογένεια…” το αυτοκίνητο δεν ξεκινάει αν δεν φοράμε ζώνη!”…τώρα στα 7 και στα 3 δεν το ξεχνάει κανείς!! και η ζώνη είναι θέμα αγωγής!!! θέλει υπομονή αλλά αξίζει τον κόπο!!

    • GoodLiving

      Άργησα να σου απαντήσω… ‘Εχεις δίκιο, είναι θέμα αγωγής. Σήμερα με την βροχή, που είδα πάλι γύρω μου απίστευτα πράγματα, σκεφτόμουν ότι κάποια παιδιά είναι απλά τυχερά γιατί οι γονείς τους, σίγουρα, δεν τα προστατεύουν…