Αχ βρε μπαμπά…


PictureΜερικές μέρες μου λείπεις ξαφνικά και πολύ και με πιάνει το παράπονο. ‘Ενας οξύς, επίμονος πόνος. Και κάποιες μου λείπεις λιγότερο γιατί σε σκέφτομαι πολύ και σ’έχω δίπλα μου συνέχεια. Δεν το χωρά ο νους μου ότι δεν είσαι στην ζωή μας, ότι δεν υπάρχεις κι ας περάσαν τρία χρόνια.

Αχ βρε μπαμπά, μερικές μέρες περνώ από εκεί που έπινες καφέ με τους φίλους σου και θέλω να μπω μέσα, να ρωτήσω αν είναι κανείς εκεί για να μου πει για σένα. Να μου μιλήσει γι’αυτά που δεν ήξερα. Αυτά που δεν σε είχα ρωτήσει, που δεν έτυχε να μου πεις ο ίδιος…

Περίεργο πράγμα η ζωή. Το Πάσχα πήγαμε στα μέρη μας. Χρόνια είχα να πάω, το ξέρεις. Σταματήσαμε σε ένα χωριό στο δρόμο της επιστροφής. Και η μια κουβέντα έφερε την άλλη και είπα το όνομα μας…  Κι ο άνθρωπος απέναντί μου, ρώτησε ξανά και ξανά για να σιγουρευτεί ότι είμαι κόρη σου. Και μόλις σιγουρεύτηκε, συγκινήθηκε, φώναζε μέχρι που βράχνιασε.

-«Ξέρεις τί άνθρωπος ήταν ο πατέρας σου, τι λες ρε παιδί μου, βρε πώς βρέθηκες στο μαγαζί μου!!!»

Πήρε φόρα και φώναζε μπαμπά, σαν να τα σκεφτόταν χρόνια όλα αυτά. Σαν να περίμενε καρτερικά να πει το «ευχαριστώ» του. Σαν να΄θελε κάπου να πει για τον Δάσκαλό του…

-«Γίγαντας, Δάσκαλος με τα όλα του, μας έμαθε όλους, 50 παιδιά πεινασμένα, μας έμαθε γράμματα σε μια αίθουσα, όλους, το ακούς! Πόσο χαίρομαι που σε γνωρίζω! Προοδεύσαμε οι μαθητές του. Σε κείνον το χρωστάγαμε οι περισσότεροι. ‘Ολοι τον θυμόμαστε…»

Σάστισα, η Κάλια μου έπιασε το χέρι, δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη, να τον ρωτήσω τίποτα. Μα εκείνον δεν τον ένοιαζε που συγκινήθηκα. Συνέχιζε…

-«Λεβέντης ο μπαμπάς σου, και αρχοντάνθρωπος. ‘Οταν πρωτοδιορίστηκε στο χωριό τα χάσανε όλοι. Ψηλός με ένα χαμόγελο στο στόμα, έξω καρδιά. Τί άνθρωπος!! Μέχρι συσσίτια οργάνωνε στο χωριό τις Κυριακές, φτώχεια βλέπεις και δυσκολίες. Αποκομμένοι από τα πάντα. Γελαστός…»

Κι εγώ έκλαιγα μπαμπά. Κι η Κάλια μου΄σφιγγε το χέρι και με ρώταγε ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος.

-«Μαθητής του παππού σου» της είπε. «Για τον παππού σου λέω.»

Κι όσο έκλαιγα μου φώναζε:

-«Καλά κάνεις και κλαις, τέτοιο πατέρα να τον τιμήσεις. Άνθρωπος και Δάσκαλος. Λειτούργημα έκανε μες στις ερημιές, μας νοιάστηκε…».

Μερικές μέρες σαν σήμερα, είναι πιο δύσκολες…


Share itShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on Pinterest
(Visited 421 times, 1 visits today)

Leave a comment

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

5 thoughts on “Αχ βρε μπαμπά…