Γυρίζεις σελίδα…


Picture

Είναι απίστευτο πως αλλάζουν τα δεδομένα στην ζωή του ανθρώπου. Και «τα δεδομένα» είναι πολλά, διαφορετικά αλλά και κοινά για όλους μας. Μεγαλώνεις και θεωρείς πως ο κόσμος σε περιμένει, σε περιμένουν ευκαιρίες, άνθρωποι, δουλειές,  προορισμοί, η ευτυχία…

Και σιγά-σιγά συνειδητοποιείς πως το ταξίδι είναι με πολλές στάσεις, δεν σε πάει απευθείας στον τελικό σου προορισμό, έχει καθυστερήσεις, λάθος δρομολόγια, συναντάς κακοκαιρία, ομίχλη, ξαφνικές αδιαθεσίες, αλλαγή σχεδίων, αβάσταχτες απώλειες, αταίριαστους συνταξιδιώτες και ελάχιστες σταθερές. Πραγματικά ελάχιστες, μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Και παρ’ όλο που το ταξίδι σε απομακρύνει από αυτές -κάποιες φορές πολύ- σαν πανίσχυροι μαγνήτες σε φέρνουν πάλι κοντά τους, τις χρειάζεσαι, τις έχεις ανάγκη. Κι ενώ στην πορεία, η απογοήτευση καθώς συνειδητοποιείς την εξάρτηση σου, μετατρέπεται σε γλύκα και ικανοποίηση, σε ανακούφιση και χαρά για την ύπαρξή τους, η ώρα που από την λίστα θα διαγράψεις κάποιες είναι πολύ επώδυνη. Μα πάρα πολύ επώδυνη.

Την ώρα που συνειδητοποιείς πως αυτός που είναι δίπλα σου δεν είναι «ο άνευ όρων» άνθρωπός σου, δεν είναι ο συμπαίκτης σου, ο φίλος, ο βοηθός, ο μέντορας, ο κολλητός, και γίνεται απλά κάποιος που κρατά λογαριασμούς και διατηρεί τεφτέρια, χάνεις την γη κάτω από τα πόδια σου. Και όσο πιο πολύ έχεις επενδύσει σε αυτόν, τόσο πιο πολύ χάνεις και χάνεσαι. Η ζωή είναι άσχημη όταν την ζεις μόνος; Άλλοι το αισθάνονται  τραγικό, άλλοι σαν τύχη. Είναι επώδυνο όμως όταν ανακαλύπτεις ότι ήσουν μόνος ενώ πίστευες ότι ήσουν «μαζί». Και ότι για το «μαζί» πάλευες μόνος. Γιατί «το μαζί» θέλει δύο, θέλει, θέλει, θέλει… Κι ένας δεν φτάνει. Αυτό είναι σίγουρο. Γι’αυτόν τον «ένα» η συνειδητοποίηση είναι φρικτή αλλά λειτουργεί λυτρωτικά.

Αλλάζει η ζωή. Αλλάζει πρόσωπα, σου αλλάζει τις προτεραιότητες, σε αναγκάζει, συχνά με βίαιο τρόπο, να εκτιμήσεις τα απλά και τα λίγα πριν ξανασηκώσεις το κεφάλι να ζητήσεις τα περισσότερα. Σε αλλάζει η ζωή, σου μαθαίνει να ζεις με πληγές, με διαλυμένα όνειρα, με σπασμένα φτερά, με φόβο. Σε αλλάζει η ζωή, σου δίνει δύναμη και κουράγιο να αντιμετωπίσεις το επόμενο καλό ή κακό γιατί και τα δύο χρειάζονται μαεστρία να τα ζήσεις.

Και είναι απίστευτη η δύναμη που δίνει η ζωή. Αστείρευτη, ατέλειωτη. Και η ζωή είναι διαφορετική για το καθένα, είναι ένα γέλιο παιδικό, δύο μικρά χεράκια, ένα μπράβο, μια φωτογραφία από τα παλιά,  ένα αρχιτεκτονικό σχέδιο, ένα ταξίδι που οργανώνεται, οι φίλοι, οι γονείς…

Και όταν νομίζεις πως δεν θα αντέξεις, το ελάχιστο που έχεις φυλάξει μέσα σου μεγαλώνει, θεριεύει και γίνεται αρκετό, για να «ξαναχαράξεις» δρόμους, να επαναπροσδιορίσεις και να επαναπροσδιοριστείς και να ξεκινήσεις πάλι από την αρχή (μα και από κει που έμεινες). Βρίσκεις την δύναμη να εκπλήξεις αυτούς που σε έχουν αδικήσει, που σε έχουν πληγώσει και τους αφήνεις πίσω σου, σκιές που δεν σε τρομάζουν πια, η έλλειψή τους πιο ανώδυνη από την παρουσία τους.

Τα τραύματα γίνονται παράσημα, οι δυσκολίες κατορθώματα, ο πόνος μετατρέπεται σε ωριμότητα και η ηρεμία είναι η πιο ικανοποιητική επιβράβευση. Έτσι απλά, μια μέρα γυρίζεις σελίδα, δεν διεκδικείς, δεν πολεμάς, δεν διαπραγματεύεσαι, δεν ζητάς συγχώρεση. Γυρίζεις σελίδα.

(Visited 53 times, 1 visits today)

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *