Να τα πούμε;


PictureΑθήνα, δεκαετία του 1950

Εμείς θα τα πούμε! Βρήκαμε τα τρίγωνα, τα ελέγξαμε, φορτίσαμε τα back-up κινητά, κλείσαμε παρέα, κανονίσαμε δρομολόγια, ώρες… Αυτή την ώρα κοιμόμαστε για να είμαστε ξεκούραστοι αύριο και να αντέξουμε τις διαδρομές…

Παλιά που ήταν μικρότεροι, φοβόμουν και τους πήγαινα εγώ για κάλαντα, τώρα πια όμως πάνε μόνοι τους. Και περνάνε καλά, και χαίρονται και κουράζονται και φτιάχνουν αναμνήσεις. Γιατί για τα παιδιά, αυτό είναι που αξίζει.
Τα χρήματα που μετριούνται και ξαναμετριούνται χίλιες φορές, τα απρόσμενα πολλά που τους δίνουν, τα “σημαδεμένα” φιλικά σπιτικά, οι κουραμπιέδες που δεν θέλουν, τα στολισμένα δέντρα που χαζεύουν, οι μυρωδιές από τις κουζίνες, οι κλεφτές ματιές στα σπίτια, τα γέλια, οι πλάκες…
Πάντα θυμάμαι εκείνα τα κάλαντα που γύρισα σπίτι κατάκοπη αφού είχα ήδη ξοδέψει ό,τι είχα μαζέψει, σε δώρα για την οικογένειά μου. Από το βιβλιοπωλείο της πλατείας. Ευτυχισμένη! Ή όταν έφτασα με λεωφορείο στο κέντρο της Αθήνας, με σκοπό να “τα πω” στον θείο μου τον Ανδρέα, δεν ήξερα που πήγαινα, χάθηκα και με βοήθησε ένας γνωστός να βρω το μαγαζί του… Απίθανες αναμνήσεις, αγαπημένες.
Και του χρόνου παιδιά!!!!


(Visited 32 times, 1 visits today)

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *