Θέλω να γεννήσω… Όπως θέλω!


Η Χριστίνα, θέλει να γεννήσει φυσιολογικά. Το μπομπιρά της τον πρώτο, τον έφερε στον κόσμο με καισαρική. ‘Ομως θέλει να γεννήσει τον δεύτερο με φυσιολογικό τοκετό. Ευτυχώς, αυτό που ως τώρα ήταν απαγορευμένο σαν σκέψη, τώρα υπάρχει σαν επιλογή για τα ζευγάρια που το επιθυμούν, με δεδομένο βέβαια ότι κάποιες προϋποθέσεις υπάρχουν. 

Προσωπικά και τα δύο μωρά μου τα έφερα στον κόσμο με φυσιολογικό τοκετό. Ήμουν τυχερή. Στην Κάλια θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι μετά από 2 ώρες, φορούσα το τζιν μου και ήθελα να πάω σπίτι μου.  Με λίγα λόγια, ο φυσιολογικός τοκετός ήταν για μένα, αυτό που λέει το όνομά του:φυσιολογική διαδικασία που το σώμα μπορεί μια χαρά να αντιμετωπίσει.

Δεν είμαι υπέρ των υπερβολών, ούτε υπέρ της μόδας, του trendy και συχνά όταν ακούω φίλες μου να μιλούν για τις μαίες τους και όλο αυτήν την υπερβολή προς την άλλη κατεύθυνση, θυμάμαι την τόσο αστεία σκηνή από την ταινία The Back up Plan με την JLο που έχει πάει να παρακολουθήσει τοκετό στο σπίτι φίλης και φρικάρει με την διαδικασία και τις υπερβολές που αντικρίζει…

Θα ήθελα να υπήρχαν και στην Ελλάδα, δωμάτια στα νοσοκομεία, διακοσμημένα σαν σπίτια, όπου να μπορούν να φέρνουν στο κόσμο οι μανάδες τα παιδιά τους μέσα σε ζεστό περιβάλλον, έχοντας κοντά τους τους δικούς τους ανθρώπους, με την μουσική που θέλουν, τα ρούχα που θέλουν, και όχι να γεννούν χωρίς λόγο στα απαίσια, κρύα απρόσωπα χειρουργεία. Θα μπορούσαν να έχουν την επιλογή για τοκετό σε νερό, με μαία, με γιατρό, όπως τέλος πάντων επιλέγουν.  Από την άλλη, με δεδομένο ότι οι επιπλοκές μπορούν πάντα να συμβούν χωρίς προειδοποίηση, θα ήξερε κανείς ότι οι υποδομές υπάρχουν να αντιμετωπιστούν άμεσα τυχόν προβλήματα.

Και αυτό που με τρελλαίνει ακόμα περισσότερο, είναι που δεν υπάρχει σαν επιλογή, να μπορείς να φύγεις όποτε θες από το νοσοκομείο (αφού γεννήσεις και είναι όλα καλά). Με τον Μιχάλη δίπλα μου, με τους γονείς μου, τον μικρό μου πιτσιρικά στο σπίτι, θυμάμαι ήθελα να φύγω και ήμουν θυμωμένη από την διαδικασία που αποσκοπούσε ξεκάθαρα σε χρήματα και σε τίποτα άλλο. Κάθησα 4 μέρες, σε ένα δωμάτιο ξένο, με το μωράκι μου μακριά μου και το άλλο μωρό μου μόνο του. Γιατί κάποιοι έπρεπε να δικαιολογήσουν τις αμοιβές τους.

Αν τα ταμεία δικαιολογούσαν ή έστελναν μια μαία για λίγες ώρες καθημερινά στα σπίτια, όπως κάνουν σε άλλες χώρες, όλοι θα ήταν ευχαριστημένοι, νομίζω και το κόστος πιθανά μικρότερο…

Ευτυχώς, φαίνεται ότι τα πράγματα αλλάζουν σιγά σιγά. Ευτυχώς, υπάρχουν γιατροί ανοιχτόμυαλοι που τουλάχιστον ακούν τί θέλουν οι μαμάδες και το συζητάνε, ευτυχώς ξυπνήσαμε κι εμείς λίγο και επιμένουμε.
Ας ελπίσουμε ότι οι κόρες μας, θα έχουν τις επιλογές που τους αξίζουν.

Share itShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on Pinterest
(Visited 30 times, 1 visits today)

Leave a comment

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *