Μεγαλώνοντας Παιδιά στον κόσμο


Οι γονείς σε όλο τον κόσμο είμαστε τόσο ίδιοι αλλά και τόσο διαφορετικοί συνάμα. Οι διαφορές στην φιλοσοφία, στην κουλτούρα, στο βιοτικό επίπεδο των λαών, αντανακλώνται στον τρόπο που μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Το εκπαιδευτικό σύστημα, οι παραδόσεις, οι συνήθειες ακόμα και οι εμμονές κάθε λαού, σίγουρα «φαίνονται» και στο τρόπο που φροντίζουν τις νέες γενιές. Διαβάζοντας στο διαδίκτυο σχετικά άρθρα, βρήκα κάποιες ενδιαφέρουσες συνήθειες και πρακτικές…
Στις Σκανδιναβικές χώρες, κοιμίζουν τα βρέφη έξω. Κυριολεκτικά. Βρίσκουν ένα ωραίο ήσυχο μέρος, συνήθως στην αυλή ή στην εσωτερική αυλή της πολυκατοικίας αν μένουν σε διαμέρισμα, βάζουν το monitor στο καλάθι και πηγαίνουν μέσα. Συχνά βλέπει κανείς καροτσάκια έξω από καφέ, εστιατόρια κλπ ενώ οι γονείς κάθονται κοντά στα παράθυρα.
Στην Νορβηγία τα παιδιά γύρω στην ηλικία του ενός έτους πηγαίνουν στον παιδικό από το 9 έως τις 5 και τις περισσότερες ώρες τις περνούν στον κήπο. Για την ακρίβεια, εκτός αν οι θερμοκρασίες είναι πολύ χαμηλές, (κάτω των -5C) βάζουν τα παιδιά μέσα για φαγητό διαφορετικά τρώνε έξω με γάντια.

Το ίδιο και στην Σουηδία, για παράδειγμα στον παιδικό σταθμό Forskolan Orren έξω από την Στοκχόλμη, όλα τα παιδιά μέχρι να  γίνουν 3 χρόνων καθημερινά κοιμούνται έξω. Η δασκάλα τους λέει «‘οταν η θερμοκρασία πέσει κάτω των -15C…, ρίχνουμε κουβέρτες πάνω από τις κούνιες!» (ούτε που σκέφτονται να τα πάρουν μέσα!).

Αντίθετα στην Δομινικανή Δημοκρατία, τα μωρά δεν πρέπει να βγαίνουν έξω και με τίποτα να τα βλέπει ο ήλιος. Η μαμά και το μωρό δεν βγαίνουν καθόλου από το σπίτι για 9 μέρες μετά την γέννα και μένουν μακριά από παράθυρα και ρεύματα, ενώ και για τους επόμενους μήνες αποφεύγουν τον ήλιο.
Στην Ιαπωνία, ακόμα και στο Τόκυο, τα παιδιά κυκλοφορούν από πολύ νωρίς μόνα τους. Χρησιμοποιούν μετρό, τρένα, λεωφορεία ακόμα και από την ηλικία των 6-7 χρόνων. Κάτι τέτοιο θεωρείται αδιανότητο σε άλλες χώρες, όπως και στην δική μας, τουλάχιστον στις πόλεις.
Στο Κογκό, που θεωρείται η χειρότερη χώρα να είσαι μητέρα, τα μωρά μόλις γίνουν 3 μηνών, δένονται στην πλάτη της μητέρας τους με ένα ύφασμα (sling τα λέμε εμείς) μέχρι περίπου την ηλικία των 2 ετών. Στην ίδια χώρα, όσο τα μωρά είναι μικρά, πρέπει να βρίσκονται πολύ κοντά στην μητέρα και στο στήθος της για να θηλάζουν όποτε θελήσουν πράγμα που θεωρείται απολύτως φυσικό όπου κι αν βρίσκεσαι.
Στο Βιετνάμ οι γονείς ξεμπερδεύουν με την πάνα πολύ νωρίς. Πάρα πολύ νωρίς, γύρω στην ηλικία των …9 μηνών. Εκπαιδεύουν τα βρέφη να συσχετίζουν τα τσίσα με τον ήχο μια σφυρίχτρας κι έτσι μετά, τα μωρά κάνουν την ανάγκη τους κατά παραγγελία, όταν ακούνε την σφυρίχτρα!  Απίθανο;
Στην Βραζιλία τρυπάνε τα αυτιά στα κοριτσάκια όταν είναι ακόμα στο μαιευτήριο! Κοκέτες από κούνια οι Βραζιλιάνες!
Στην Γερμανία, οι γονείς λαμβάνουν από την κυβέρνηση τα λεγόμενα kindergeld που είναι περίπου 200€ για κάθε παιδί και μέχρι την ενηλικίωσή του ή μέχρι τα 25 αν σπουδάζει. Μετά την γέννα το κράτος στέλνει μια μαία στο σπίτι για λίγες ώρες, στην αρχή καθημερινά, για να βεβαιώνεται ότι μαμά και μωρό τα καταφέρνουν. Μετά από λίγες εβδομάφδες η μαία σταματά τις επισκέψεις, είναι όμως διαθέσιμη αν η μαμά την χρειαστεί.
Στην Ινδία είναι παράνομο να μάθει κανείς το φύλο του παιδιού του πριν την γέννησή του. Έτσι δεν τους μπαίνουν περίεργες σκέψεις μιας και τα αγόρια είναι σαφώς προτιμότερα σε αυτή την χώρα.
Και τέλος – αν κι έχω μαζέψει πολλά ακόμα- στην Δανία πάλι, τα πιτσιρίκια όταν μεγαλώσουν, κρεμάνε την πιπίλα τους σε ένα δέντρο, την αποχαιρετούν με σημειωματάκια και δώρα και σαν αντάλαγμα η νεράϊδα τους κάνει μια ευχή πραγματικότητα.
Δεν είναι ο κόσμος μας απίστευτος;
Share itShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on Pinterest
(Visited 63 times, 1 visits today)

Leave a comment

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *