Εσείς αντέχετε; Πάντα;


Picture

Μιλούσα με την Βικτώρια το πρωί για όλα εκείνα τα σημεία στα οποία… υστερούμε κάπως, σαν μάνες. Θέλω να πιστεύω ότι ότι κι αν είναι τα ιδιαίτερα θέματα της καθεμίας μας, σε γενικές γραμμές δεν  διαφέρουμε από όλες τις υπόλοιπες μανάδες. Και για να μιλήσω προσωπικά, ελπίζω ότι είμαι μέσα στα πλαίσια του φυσιολογικού. Και καθησυχάζω τον εαυτό μου  ότι είναι απολύτως φυσιολογικό πως καμιά φορά …»το χάνω». Κυριολεκτικά. Ξέρετε τι εννοώ; Δεν υπάρχει άλλη λέξη να το περιγράψω. Μου γυρίζει το …μάτι, βγάζω φωτιές και καπνούς μαζί, δεν έχω καμία επαφή με τις λέξεις «ήρεμη διαπαιδαγώγηση», ψυχραιμία, αντοχή,  υπομονή. Απλά το…χάνω! Οι νέες ΖΕΝ μαμάδες μπορείτε ελεύθερα να με κοιτάξετε υποτιμητικά και να κουνήσετε το κεφάλι με αποδοκιμασία.  Κι αν –που δεν το εύχομαι- με χρόνια και καιρούς, το χάσετε κι εσείς καμιά φορά, γυρίστε εδώ για να παρηγορηθείτε… Θα σας συμπαρασταθώ.

Συμβαίνει συνήθως όταν προκύπτει ένα θέμα για μια ακόμη φορά και δεν έχω πλέον κουράγιο να το αντιμετωπίσω και πάλι με τον ίδιο τρόπο (ο ορισμός της παράνοιας). Κι εκεί που τα παιδιά μου περιμένουν από μένα να κάνω τις ίδιες κινήσεις, να πω τα ίδια λόγια και να δοκιμάσω τα ίδια αποτυχημένα τρυκ για να εισακουστώ επιτέλους, ο βρυχηθμός μου τους παγώνει.

Και η αφορμή μπορεί να είναι οτιδήποτε. Τα ρούχα που επιλέγονται και έχουν ελάχιστη σχέση με την θερμοκρασία της ημέρας, το πρωινό ξύπνημα, η αφηρημάδα, η σκανταλιά, οτιδήποτε…  Και τότε θα με ακούσει κανείς να ουρλιάζω μέχρι να βραχνιάσω, να προσπαθώ να επιβληθώ με την φωνή, να τα τρομάξω, να φωνάζω πράγματα όπως «δεν αντέχω άλλο», «τελείωσε!», «θα γίνει αυτό που λέω εγώ», ή την μεγάλη λέξη «γιατί ΕΤΣΙ το λέω εγώ»!! Και μετά σιγομουρμουράω επίθετα– όχι καλά, βγάζοντας καπνούς.

Σοκαριστήκατε; Οι μικρομάνες που φιλάτε ακόμα τα τρυφερά τους πατουσάκια, σίγουρα. Όλες εσείς που διαλαλείτε σε κάθε ευκαιρία ακόμα «η μητρότητα είναι το μεγαλύτερο δώρο της ζωής σας», εκείνες που αποκτήσατε την πιο σημαντική ιδιότητα -η μαμά της…Χ- που είστε «ροζ πουά» και μιλάτε για τα βλαστάρια σας και στάζετε μέλι, δεν μπορείτε να διανοηθείτε τέτοια αντιπαιδαγωγική συμπεριφορά». Το λένε άλλωστε όλοι, οι ψυχολόγοι, οι σχολές γονέων, ο παιδίατρος, τα περιοδικά, τα sites…, blogs, κλπ. Ησυχάστε. Κι εγώ τα ίδια λέω. Συνήθως.

ΟΧΙ όταν το χάνω όμως. Βλέπετε όταν για 13 μέρες σερί παρακαλάς τον γιο σου να σηκωθεί μια λογική ώρα και τελικά κάθε πρωί κάνεις αγώνα δρόμου για να φτάσετε στην ώρα σας, όταν χρειάζεται να διαπραγματευτείς τα αυτονόητα όπως «κάνει κρύο δεν φοράμε αμάνικο, όχι ούτε κοντομάνικο, ναι καλά κατάλαβες και το σορτς απαγορεύεται» ή όταν κάθε βράδυ  εξηγείς ξανά και ξανά πως «δεν σε νοιάζει αν ένας συμμαθητής τους κοιμάται στις 12, αυτά θα κοιμηθούν στις 10:30» ή όταν επαναλαμβάνεις για χιλιοστή φορά «όχι δεν θα φτιάξεις FB φέτος γιατί είσαι μικρή» ή τους ίδιους κανόνες για το μπάνιο, το φαγητό, το διάβασμα, την τηλεόραση, το PSP κλπ, τότε έρχεται κάποια στιγμή που ένα μικρό, τόσο δα, ένα τοσοδούλικο  παραπάτημα, σε βγάζει εκτός ορίων. Υπάρχουν στιγμές που σιχαίνομαι τις φωνές μου. Δεν με συμπαθώ καθόλου. Ντρέπομαι για ότι έχω διαβάσει, έχω γράψει, έχω μάθει, έχω κρίνει. Και όλα μπορούν να ξεκινήσουν από ένα «να κάτσω μέχρι τις 11:00;» και να εκτροχιαστώ.

Και θα  μου πείτε, «και τι έγινε αν κοιμηθούν 10:40;» Μα δεν είναι αυτό το πρόβλημα. Είναι η συσσωρευμένη ένταση γιατί κάθε μέρα οι μικροτριβές με φορτίζουν, είναι η κούραση σωματική και ψυχική, είναι αυτό το μπίρι μπίρι, η απροθυμία τους να κάνουν το κάτι παραπάνω, να κάνουν λίγο πίσω, να ακολουθήσουν τους κανόνες του σπιτιού μας, να τηρήσουν τις συμφωνίες που έχουμε κάνει, να είναι εντάξει στις υποχρεώσεις του σχολείου (!!), να ακολουθήσουν το πρόγραμμα της οικογένειας μας ή έστω κάποιο πρόγραμμα που δεν περιλαμβάνει 8ωρο playstation, παιχνίδια στο κινητό και …πατατάκια.

Μερικές φορές έτσι μου’ ρχεται να εξαφανιστώ για λίγο. Και όπως διάβαζα κάπου, μάλλον γι ‘αυτό λένε ότι είναι δύσκολο να είσαι μάνα. Όχι για την σωματική ή και την πνευματική κούραση που πάει πακέτο με την ιδιότητα, αλλά γιατί είναι τόσο ψυχοφθόρο, τόσο επώδυνο συναισθηματικά.

Συνήθως αντιμετωπίζεσαι με αχαριστία και δεν το λέω με την κακή έννοια. Τα παιδιά δεν έχουν πρόθεση να είναι αχάριστα. Απλά η δουλειά της  μάνας είναι από τα λίγα δεδομένα στην ζωή τους. Και μάλλον έτσι πρέπει τελικά. ‘Ελα όμως που είναι ψυχοφθόρο να κάνεις τα πάντα γι αυτά, κάθε μέρα και νύχτα και να έρχονται στιγμές που νομίζεις ότι ακούς μόνο παράπονα και γκρίνια και «θέλω» και αντιμετωπίζεις μούτρα: «τα μαλλιά της που δεν χτένισες καλά, η ερώτηση σου για το μπουφάν που δεν φοράει πια, η παράκληση να τακτοποιήσουν τον χώρο τους» γιατί όλα αυτά τα μικρά αλλά σημαντικά αντιμετωπίζονται σαν απαιτήσεις υπερβολικές, μη συμβατές με την διάθεσή τους. 
‘Οσο μεγαλώνουν δε, τόσο πιο συχνά σε αγνοούν και μάλιστα θρασύτατα. Και δεν σέβονται απλούς κανόνες του σπιτιού, δεν σε υπολογίζουν και αυτό…σε λυγίζει. Ας μην βάζω λόγια στο στόμα σας όμως. ΜΕ λυγίζει.

Για λίγο βέβαια. Γιατί εντάξει, φυσικά αγαπώ τα πιτσιρίκια  μου που δεν είναι πιτσιρίκια πια. Και αντικειμενικά είναι «καλά» παιδιά. Αλλά που και που,… δεν είναι. Όπως τα περισσότερα παιδιά. Κι εγώ μπορεί να μην το αντέχω πάντα. Όμως αυτό το κομμάτι και τις αντοχές μας που δεν αρκούν, συνήθως δεν το συζητάμε, το εξομολογούμαστε ίσως στην κολλητή μας, νιώθουμε τύψεις και ενοχές μόνες μας την νύχτα, υποσχόμαστε καλύτερη συμπεριφορά στο μέλλον. Και απλά συνεχίζουμε. Και προχωράμε ακάθεκτες ξεπερνώντας τα όρια μας. Γιατί αυτό κάνουν οι μαμάδες. Ξεπερνούν σχεδόν καθημερινά τα όρια τους.

Εσείς αλήθεια, δεν το χάνετε ποτέ; Μήπως δεν θέλετε να το παραδεχτείτε, ή νιώθετε ενοχές να το κάνετε, ή ίσως ακόμα να είναι τα μικρά σας πολύ μικρά και να μην έχετε τέτοιες ανάλογες εμπειρίες. ‘Η ίσως να είστε master του zen και να μην αντιμετωπίζετε τέτοιες προκλήσεις. Λες τελικά να είμαι μόνο εγώ που πολλές φορές παραδίδω τα όπλα;


Share itShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on Pinterest
(Visited 127 times, 1 visits today)

Leave a comment

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

27 thoughts on “Εσείς αντέχετε; Πάντα;

  • Kalliope

    Δεν είσαι η μόνη κι εγώ τα ίδια περνάω με δύο μικρά. Τα λατρεύω αλλά με φτάνουν στα όρια μου πολλές φορές. Σκέφτομαι θα μεγαλώσουν και θα αλλάξουν. Σκέφτομαι πολλές φορές την μητέρα μου. Καμία δεν γεννήθηκε μάνα. Καλές γιορτές να έχετε!

    • GoodLiving

      Χμμμ, θα αλλάξουν σίγουρα. Αν όμως δεν έχεις ζήσει εφηβεία, να περιμένεις ότι θα αλλάξουν προς το χειρότερο, μέχρι «να ισιώσουν» αυτά και μεις μαζί.
      Ως τότε, να τα ευχαριστιέσαι, και καλή χρονιά!

  • Eirini

    Πόσο απίστευτα δίκιο έχεις!!!!!Κάθε φορά τα βάζω με τον εαυτό μου που «χάνω» το «μέτρο» και τα αποθέματα της υπομονήΣ μου μηδενιζονται. Δυστυχώς ή ευτυχώς διαπιστώνω ότι δεν είμαι η μόνη αλλά όλες οι μαμάδες λίγο ή πολύ τα ιδια περνάμε. Τουλάχιστον όμως με αυτήν την διαπίστωση κάτι γίνεται και παίρνω δύναμη για να «ελέγξω» τον εαυτό στο επόμενο ξέσπασμα μου που συνήθως μειώνεται λίγο η ένταση του.!!!
    σημειωτέον ότι τα παιδιά μου είναι από τα πιο ήρεμα…..άλλα εξακολουθούν να είναι παιδιά!

    • GoodLiving

      Σε καταλαβαίνω απόλυτα. Και καμιά φορά μπαίνω στην ανόητη διαδικασία να τα συγκρίνω μέ άλλα παιδιάκια πιο …ζωηρά και αναρωτιέμαι αυτή η μάνα, πως αντέχει…
      Τέλος πάντων, αμαρτήσαμε για τα παιδιά μας… χα!
      Καλή χρονιά!

  • Artemisia

    Εννοειται πως τα χάνω! Εννοειται οτι εχω συναισθήματα και ενα απο αυτα ειναι και ο θυμός! Θεωρω χρέος μου να ειμαι ο εαυτός μου μαζι τους και να μην κρατάω μέσα μου το θυμό μου! Οπότε, εκρήγνυμαι και μετα συζητάμε γιατι δεν τους αρεςε ολο αυτο! Αλλα ολο αυτο εγινε με καποια αιτία! Ουτε μπορώ να ειμαι συνέχεια με το χαμογελο στα χείλη γιατι η ζωή εχει και καλα και ασχημα!
    Απλώς ειμαστε ανθρωποι οχι μηχανές! Καμια ενοχή λοιπόν! Ψυχραιμία και ολα λύνονται!

  • angela

    Ααααχ σαν να με ακούω…… να μου τα λέω και να μου τα ξεναλέω ότι δεν πρέπει να «το ΧΑΝΩ» …. ,το χαμένο εννοείται, και όμως εκεί (ααα μαμά 14ου εφήβου και 11ου προεφήβου). Μάλλον έχουν καταστρώσει σχέδιο εξοντωσης μας όλα τα πιτσιρίκια, ανεξαρτήτου ηλικίας και φύλλου εννοείται!!! Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι υπομονή και επιμονή…. ΑΓΑΠΗ!!!! Συμπάσχουμε!!!

  • Tzina Varotsi

    Εντάξει… με κάλυψες απόλυτα!!
    Πρόσφατα είχα γράψει ανάρτηση με το ίδιο ακριβώς θέμα..
    Και βέβαια μετά… ντρέπομαι τόσο πολύ για τα ξεσπάσματά μου.. μα τόσο απίστευτα πολύ!!!

    • GoodLiving

      Το ξέρω το συναίσθημα. Η ντροπή είναι σημάδι ότι κάτι που κάνουμε είναι ενάντια στον ηθικό μας κώδικα…
      Ελπίζω και κίνητρο για βελτίωση.
      Καλή χρονιά, σε διαβάζω!

  • Maria-Anna

    Ετσι ειναι, Aλλα το θεμα να ειναι λιγες οι φορες που βγαινει κανεις απο τα ορια του οχι παντα και να ειναι αυτη η δικαιολογια – οτι δεν μπορουμε να κρατησουμε τα νευρα μας- δεν μας φταινε και τα παιδια που εμεις τα νευρα μας ειναι μονιμως σπασμενα.

  • Αγγελική

    Ναι έτσι ήμουν και εγώ κάποτε αλλά όλα άλλαξαν με ένα μαγικό τρόπο και πλέον ανοίκω στις μαμάδες Ζεν. Θέλει πολλή προσπάθεια, πολλή υπομονή και πολλή θέληση και άπειρες ώρες με τα παιδιά σου. Έτσι αποκτάς την εκτίμηση τους και τρόπο επικοινωνίας που δεν χρειάζεται να φωνάξεις καθόλου (είμαι εργαζόμενη μητέρα δύο παιδιών).

    • Μαρια-Αννα

      ετσι ειναι πιστευω οτι θελει να ξανα οργανωνει κανεις τις προτεραιοτητες του… σαφως και εγω οταν επεστρεφα απο την εργασια μου κουρασμενη με τοσες ευθυνες και στο σπιτι και χωρις βοηθεια -χωρισμενη- ημουνα και εγω ετσι με τους φοβους μου και τις ανασφαλιες μου για τα παιδια σε λογικα πλαισια… αλλα οταν πηραν τα πραγματα σειρα και τα εβαλα σε σειρα προτεραιοτητων , εγινα και εγω μια ηρεμη μαμα και τελικα εχει καλυτερα αποτελεσμα στη σχεση μου με τα παιδια πια.

      • Μαρια Αννα

        Τα νευρα μας ερχονται πιστευω οταν θελουμε να προλαβουμε πολλα, ψωνια, δουλεια, καθαριοτητα, μαγειρεματα, κοινωνικές εκδηλώσεις η κατι αλλο ισως και προσωπικο δικο μας και τα παιδια κανουνε τα δικα τους και μας τραβαν την προσοχη απο αυτο που θελουμε εμεις εκεινη την ωρα. γιαυτό λεω ειναι θεμα προτεραιότητα, καταρχας τους εβαλα στη διαδικασια να βοηθησουν και αυτα με υποχρεωσεις δικες τους καθημερινα ελαφρια σαν σκουπιδια κλπ ( δεν συμμαζευα πια το δωματιο τους, αλλα μια φορα την εβδομαδα πριν τη βολτα τους, τα δωματια πρεπει να τα εχουνε κανει), δεν μου ηταν ευκολα επειδη ειμαι τελειομανης αλλα!!! Σταματησα να κοντραρομαι και να σχολιαζω το μπουφαν κλπ αμα κρυωνουν μια φορα θα θυμηθούν να το παρουνε την δευτερη και ετσι εγινε, και εξισου με τα φαγητα, χαλαρωσα με την μανια μου με το οτι πρεπει να κανω ολα καθε μερα, kαι οτι πρεπει να τα κανω εγω,τους εδωσα λιγη εμπιστοσύνη, τα εβαλα σε πρωτ&e

  • Σταυρουλα

    οοο!!!!! πόσο σε καταλαβαίνω!!!!!! κ όλο λέω τα έω υπολογίσει όλα και θα είμαι έτοιμη και ψύχραιμη……..χαχχαχαχαχαχα δεν υπάρχει θα βρούνε το οτιδήποτε και έχεις να σου λένε μετά…μόνο με σένα κάνουν έτσι με μένα δεν κάνουν……είναι να μην ουρλιάζεις και να αναρωτιέσαι τους κάνω ή δεν τους κάνω κακό έτσι αντε βγάλε άκρη….!!!!!!!

  • katerina

    Τι να πω…τα είπες ολα με χιούμορ πιο μαύρο κι απ’τη νύχτα. Μαζί σου σε όλα.Απόλυτη ταύτιση κι όχι δεν νιώθω καθόλου άσχημα που ώρες ώρες έχω φωνή και τη χρησημοποιω.Ούτε για το ότι έχω τα πρωσοπικά μου όρια…και τα παιδιά μου, με πλήρη επίγνωση παίζουν με αυτά… Δεν είσαι μόνο εσύ…χεχε…είμαστε πολλές…

  • Olga

    Επιτέλους κάποια που το παραδέχεται. Φυσικά και εγώ τα χάνω… και νομίζω ότι είναι ανθρώπινο… εκτός αν είσαι ο Βούδας. Καλή χρονιά.