Φ-άγιε βάλε ντύνε…


Ναι, Μαράκι, πάντα θυμάμαι τον εαυτό μου ερωτευμένο. Με μία γυναίκα ή με περισσότερες. Κατά εποχές, συνήθως με μία. Όχι γενικότητες, του τύπου ερωτευμένος με τη ζωή, με τη θάλασσα, με την ομάδα, με τη φύση. Συγκεκριμένα και ξεκάθαρα. Καψούρης με μαθήτρια, φοιτήτρια, καριερίστρια, νοικοκυρά. Με γυναίκα.
Και τραγούδια, γράμματα, φωτογραφίες, κάρτες, λουλούδια, δωράκια. Όλα αυτά έπαιξαν. Και κάθε μέρα ήταν outoforderτου Αγίου Βαλεντίνου ή τέλος πάντων αρκετές. Και έντονοι έρωτες και επεισοδιακοί χωρισμοί και ρομαντισμοί και πάθη και αγάπες και μίση. Όλα μέσα…
Τώρα τελευταία να με συγχωρεί ο Άγιος, αλλά απέχω. Τουλάχιστον το προσπαθώ. Να φύγει από την καρδιά, να πάει στο κεφάλι. Όποιος αγαπάει με το μυαλό, δεν παθιάζεται. Όποιος ερωτεύεται με την ψυχή, χάνει το μυαλό. Μου τη σπάει, αλλά είναι αλήθεια.
Συμβιβασμός; Μπορεί. Μήπως αν ήταν αλλιώς τα πράγματα, θα ήταν αλλιώς τα πράγματα; Σίγουρα.
Σε χωρίζω Άγιε Βαλεντίνε, τουλάχιστον προσπαθώ. Τώρα μετράνε άλλα. Το φάγιε ό,τι έχουμε, το βάλε πλάτη και κανα φράγκο, το ντύνε πρόχειρα (το βγάλε το κραγιόν σου, αδιάφορο…)
Δεν μπορείς να πεις ότι δεν το πάλεψα. Θα ήσουν άδικος. Φιλιά, αστέρια, αστεράκια, παραδεισένιες μέρες και κολασμένες νύχτες μπήκαν πάνω απ’ όλα. Κι από τα πιο σοβαρά. Κι από τις προτεραιότητες. Θα ήσουν άδικος. Ή μήπως είσαι;
Δεν έχει σημασία, για πολύ καιρό έδωσες κι εσύ πολλά. Θα ήμουν άδικος. Μα τώρα δεν υπάρχεις. Σύντομα δεν θα υπάρχεις.
Ας πάρουν σειρά άλλοι και χρόνια τους πολλά. Εμείς δώσαμε…
Χρήστος
Share itShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on Pinterest
(Visited 96 times, 1 visits today)

Leave a comment

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *