Κάποιοι σήμερα κοιμούνται στο δρόμο…


 Είμαι άρρωστη, με αυτή την γρίππη που κάνει θραύση και δεν τολμώ να ξεμυτίσω… Έτσι βρέθηκα να είμαι με τα παιδιά μου ώρες ασυνήθιστες για μας…

Κοιτάζαμε σήμερα με την μικρή απ΄ το παράθυρο, κάποια στιγμή που το χιόνι έπεφτε πραγματικά κινηματογραφικό, πυκνό και υπέροχο και εκεί που χάζευε εκστασιασμένη μπροστά στην πιθανότητα να μην πάει σχολείο αύριο μου λέει : το μόνο που μπορώ να σκεφτώ τελικά τώρα, είναι οι άνθρωποι χωρίς σπίτια, αυτοί που είναι στο δρόμο… dispair of others

Πάγωσα. Λες και το χιόνι έπεφτε μέσα στην πλάτη μου και όχι στο δρόμο. Ντράπηκα. Μέσα στην ζεστασιά και την άνεσή μας, με το σκυλάκι μας μέσα μαζί μας, να σκέφτομαι τους ανθρώπους που μένουν στο δρόμο. Ντράπηκα το παιδί μου. Μην σας φαίνεται μελό, απλά το ένιωσα. Και βιαστικά της είπα πως τέτοιες μέρες οι δήμοι ανοίγουν χώρους με θέρμανση για να καταφύγουν  αυτοί οι άνθρωποι. Η ειλικρινής έκπληξή της και η έκδηλη ανακούφιση που φώτισε το προσωπάκι της, μού’δωσε πίσω λίγο απ΄τη χαμένη μου… τιμή. Η έκπληξή της όμως με προβλημάτισε αμέσως μετά.

-Αλήθεια μαμά; Το κάνουν; Και πως τους το λένε;

Καθώς εξηγούσα όσες λεπτομέρειες ήξερα, άρχισα γι’ ακόμη μια φορά να σκέφτομαι ότι κάποια βασικά δεδομένα για μας, όπως η στέγη, η θέρμανση, τα στεγνά ρούχα είναι όνειρα άπιαστα για άλλους…  Κι ενώ έχουμε όλα αυτά και ακόμα περισσότερα, μας λείπει ηι ευγνωμοσύνη, η ταπεινότητα ακόμα και η ντροπή.

Σκεφτόμουν ακόμα ότι αυτή η υποτυπώδης πρόβλεψη για τους συνανθρώπους μας, φάνηκε στην μικρή μου, απίθανη, ασυμβίβαστη με την κοινωνία που έχει γνωρίσει, που ξέρει. Και είναι 12 χρονών και πολύ προστατευμένη.  Άραγε έχει αντιληφθεί χωρίς να το έχει ζήσει, πως η ζωή είναι μοναχική διαδρομή και οι άνθρωποι αναλώσιμοι για «τους άλλους»;…

Στην χώρα μας, χρειάστηκε μια κρίση μεγάλης έντασης και διάρκειας για να αρχίσει η κοινωνία να κλείνει τα χέρια της γύρω από αυτούς -έστω λίγο- που χρειάζονται βοήθεια, υποστήριξη, στήριγμα και να μην τους κλείνει απέξω. ‘Ισως έπαιξε σημασία ότι «σε αυτούς» αρχίσαμε να βλέπουμε πρόσωπα που έμοιαζαν πλέον πολύ με τα δικά μας…

Share itShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on Pinterest
(Visited 67 times, 1 visits today)

Leave a comment

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *