Μπερδεμένοι Ουκρανοί, ζαλισμένοι Έλληνες


Βρίσκομαι ξανά στο Κίεβο μετά από μια εικοσαετία και δεν υπάρχουν πολλά πράγματα διαφορετικά.

Όπως και τότε, υπάρχει πολύ χιόνι και το κρύο κοκαλώνει τα δάχτυλα.

Η μεγαλοπρέπεια των ναών, των μουσείων και των πάρκων παραμένει εκθαμβωτική. kiev

Τα πολυτελή τζιπ με τους γορίλες στο τιμόνι να περιμένουν τα πλούσια αφεντικά τους και άστεγοι να κοιμούνται στα σκαλιά των παλιών πολυκατοικιών.

Τα τσιγάρα και τα ποτά, χωρίς τους φόρους της Δύσης, σε προκλητικά φτηνές τιμές. Να θες να αδειάσεις τα ειδικά κιόσκια για τον καπνό και τα μικρά μάρκετ.

Οι οδηγοί ταξί να περιμένουν πόσα θα προτείνεις ότι πρέπει να δώσεις στο τέλος της κούρσας και να δέχονται ό,τι πει ο πελάτης.

Οι άντρες Ουκρανοί το ίδιο ευγενικοί και αγέλαστοι. Μελαγχολικοί, αλλά εξυπηρετικοί για τον τουρίστα. Με την αποφασιστικότητά τους για ένταξη στην Ευρώπη να γίνεται δισταγμός όταν ακούν πως κάποιοι Έλληνες θέλουν να φύγουν από την Ευρώπη.

Κι οι γυναίκες, ίδιες. Με αυτό το χρωματιστό βλέμμα οι περισσότερες, δίχως πρόβλημα να συναντήσουν το δικό σου. Μάτια που όταν σε κοιτάζουν, παραλύεις. Με συνοδεία χαμόγελου, σκοτώνεσαι.

«Πώς γίνεται να μπορεί κάποιος να ζήσει εδώ για πάνω από τρεις μέρες», αναρωτήθηκαν αρκετοί συμπατριώτες μου στο γκρουπ;

Σκέφτηκα ότι δεν έχουν πολύ άδικο και μετά ευχήθηκα να μην αργήσει πολύ η επόμενη φορά, θα είναι η πέμπτη, που θα χρειαστεί να επισκεφτώ την Ουκρανία. Αυτή την παράξενα αγαπημένη μου χώρα…

Χρήστος

Share itShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on Pinterest
(Visited 84 times, 1 visits today)

Leave a comment

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *