Με «πέτυχε» η μολότοφ…


Συνέβη την περασμένη Κυριακή. Στην Εγνατία, κάπου ανάμεσα σε Βέροια και Θεσσαλονίκη. Νύχτα, μπροστά το πούλμαν με τους ποδοσφαιριστές, πιο πίσω η «κλούβα» με τους αστυνομικούς και αμέσως μετά το βανάκι με τους αθλητικογράφους.

Δεν έχουν σημασία οι τοποθεσίες, οι ομάδες, τα πρόσωπα. Θα μπορούσε να είχε συμβεί ανάμεσα στην Αθήνα και την Τρίπολη. Με πούλμαν άλλων ποδοσφαιριστών, «κλούβα» Αστυνομίας, βαν με άλλους αθλητικογράφους.

Banksy

Σημασία (για μένα) έχει ότι, κάπου στριμωγμένος στο εννιαθέσιο όχημα, ήμουν κι εγώ εκεί όταν συνέβη.

Ο κρότος δεν ήταν εκκωφαντικός. Η έκπληξη δεν ήταν στα αφτιά, στα μάτια ήταν. Κάποιες σκιές μέσα στα χωράφια, η ρίψη των μολότοφ, η λάμψη, οι φλόγες. Σε μερικά δευτερόλεπτα, όλα.

Δεν ξέρω κι ούτε θέλω να μάθω τί θα γινόταν εάν οι «βόμβες» που είχαν στόχο το πούλμαν της ομάδας, δεν έβρισκαν το πίσω μέρος της «κλούβας» και πήγαιναν – ακόμα πιο άστοχα – κατευθείαν πάνω στο βαν. Θα γινόμασταν «κάρβουνο»; Θα έχανε ο οδηγός τον έλεγχο και θα πέφταμε στις μπάρες; Θα γλιτώναμε; Δεν θα γλιτώναμε;

Αγνοώ τις συνέπειες που θα μπορούσαν να υπάρξουν. Ούτε ενδιαφέρθηκα να μπω σε… τεχνικές λεπτομέρειες.

Όπως η κάθε επαφή για πρώτη φορά, ήταν συναρπαστική εμπειρία.

Εμένα η μολότοφ με «πέτυχε». Εκείνη την αστραφτερή στιγμή της έκρηξης, πέρασαν μπροστά μου τόσο φωτεινά και γρήγορα, όπως οι φλόγες δίπλα από το παράθυρο του αυτοκινήτου: ο γιος μου, το μωρό μου, τα μωρά μου, οι φίλοι μου. Μόνο πρόσωπα, άνθρωποι. Πρόλαβαν και πέρασαν μπροστά στα μισόκλειστα από το έντονο φως μάτια μου, όλοι όσοι ήθελα να περάσουν σ΄αυτό το ελάχιστο χρονικό διάστημα που μόλις προλαβαίνεις να σκεφτείς ότι όλα μπορεί να τελειώσουν. Και δεν προλαβαίνεις να αγχωθείς γι΄αυτό.

Οι συνάδελφοι μετά το σοκ έβριζαν. Γαμωλότοφ σας και τέτοια. Εγώ χαμογελούσα. Όχι από ανακούφιση επειδή έζησα, μάλλον από χαρά γιατί το έζησα.

Ν΄αγιάσει το χέρι αυτών των σκατόμυαλων, σκεφτόμουν… Ν΄αγιάσει το χέρι τους επειδή ήταν τόσο αδέξιο στο σημάδι κι επειδή καθάρισε το δικό μου μυαλό από άλλου τύπου σκατά.

Πόσο λάθος είναι να σκέφτεσαι με κακία και να νιώθεις μίσος ώστε να πετάς μολότοφ. Πόσο λάθος είναι να αγαπάς ολοκληρωτικά και μέσα σε μια στιγμή να το χάσεις επειδή σε βρήκε μια μολότοφ.

Εμένα η μολότοφ στην Εγνατία με «πέτυχε» ακριβώς όπως έπρεπε να με πετύχει. Δίχως να με σκοτώσει, δίχως να με αφήσει ανεπηρέαστο.

Πάω Τούμπα…

Χρήστος

 

Share itShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on Pinterest
(Visited 87 times, 1 visits today)

Leave a comment

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *