Προδότες, φανερωθείτε!


Μην κρύβεστε, μην σκύβετε το κεφάλι, μην στρέφετε αλλού το βλέμμα σας, μην πνίγετε το χαιρέκακο γελάκι σας… Εδώ!  Κοιτάξτε με στα μάτια! Μοιάζετε φυσιολογικοί αλλά, δεν είστε. Όσο πιο φυσιολογικοί φαίνεστε τόσο μεγαλύτερο είναι το χτύπημα που καταφέρνετε σε μας υπολοίπους. Είστε «οι γονείς του Τάσου, Δημοσθένη, του Γιώργου, της Κατερίνας, της Άννας»… Κι είμαστε οι άλλοι, οι πεζοί, οι σκληροί, οι ενοχλητικοί, οι …απαίσιοι.

Είστε εσείς «που τους αφήνετε να κοιμηθούν τα μεσάνυχτα», που τους «επιτρέπετε το μακιγιάζ στο σχολείο», που «δεν σας πειράζει το 13 στην ιστορία», που πήρατε το «PS4 δώρο για το 15 στα …Αγγλικά», και άλλα πολλά τέτοια πετυχημένα ! Ναι, ναι, έχω καταλάβει τι ρόλο παίζετε. Υπάρχετε για να αποδυναμώνετε κάθε μας επιχείρημα, να μας κάνετε να αμφισβητούμε τις αποφάσεις μας, να διστάζουμε, να υποχωρούμε…good mother

Είστε εσείς που εμένα με αναγκάζετε να «ουρλιάζω σιωπηλά» μέσα από τα δόντια μου «δεν με νοιάζει τι κάνουν οι άλλοι σπίτι τους» τόσο συχνά, που πλέον θέλω να μπω στο σπίτι σας, να φάω στο τραπέζι σας, να κοιμηθώ στο κρεβάτι σας σαν την Χιονάτη και κάθε φορά που παρεκτρέπεστε να σας δίνω μια ξυλιά στα χέρια «τόσο όσο» για να σας συνεφέρω.

Εσείς, οι γονείς των… άλλων! Που είστε πάντα καλύτεροι, πάντα πιο ανεκτικοί, πάντα πιο …μοντέρνοι (κλαψ!). Τι στο καλό κάνετε και γιατί μας/μου το κάνετε αυτό; Πώς να σας φτάσω αν δεν σας γνωρίζω, πώς να σας αντιμετωπίσω αν δεν έχετε καν μορφή, δικό σας όνομα, ταυτότητα, ηλικία; Σας ψάχνω τα πρωινά στο σχολείο, στις χοροεσπερίδες, στα σινεμά, μα μάταια, δεν μπορώ να σας εντοπίσω. Πιάνω τη κουβέντα σε όσους μου φαίνονται ύποπτοι, στους εναλλακτικούς, στους νεότερους, στους μοντέρνους… Τζίφος! Όλοι είναι σαν και μας: γονείς. Με άγχη και αγωνία και φόβους και απαγορεύσεις και οδηγίες χρήσεις. Εσείς που στο καλό βρίσκεστε;

Και γιατί πετάγεστε πάντα την πιο δύσκολη ώρα και ανατρέπετε συζητήσεις, διαπραγματεύσεις, στόχους, σχέδια; Γιατί εμφανίζεστε σαν φάντης μπαστούνι μέσα στο σπίτι μας, αποδεικνύετε και τονίζετε πόσο αυστηροί είμαστε; Γιατί εσείς είστε πάντα πιο υπομονετικοί (και δοκιμάζετε την υπομονή μας), πιο cool και πιο άνετοι και μας κάνετε να χάνουμε την ψυχραιμία μας, πιο …αδιάφοροι και μας κάνετε να φαινόμαστε υστερικοί!

Αλήθεια υπάρχετε;  Τόσα χρόνια σας ακούω. Από τότε που ήμουν εγώ παιδί σας θυμάμαι. Σας χρησιμοποιούσα κι εγώ στους Ομηρικούς καυγάδες με τους γονείς μου. Είχα ακούσει για σας και κάθε τόσο έκανα με την αναφορά σας την μάνα μου…. έξαλη! Χμμμ, κάτι μου θυμίζει όλο αυτό τώρα που το σκέφτομαι. Βρε μπας…;

Τελικά, υπάρχετε; Και αν ναι, που κρύβεστε δειλοί; Φανερωθείτε προδότες!

Share itShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on Pinterest
(Visited 98 times, 1 visits today)

Leave a comment

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *