Ζήλεψα…


Την περασμένη Κυριακή ήταν η γιορτή της γυναίκας.

Βρέθηκα για κάποιο λόγο μεσημεριάτικα στο σταθμό του ΜΕΤΡΟ στο Μοναστηράκι. love doesnthurt

Το επόμενο τρένο θα έφευγε σε έξι λεπτά.

Στάθηκα στον τοίχο και σκέφτηκα αυτούς τους δύο ανθρώπους που εδώ και καιρό σκέφτομαι κάθε δευτερόλεπτο.

Και τότε τον είδα…

Φορούσε ένα άσπρο lacoste πουκάμισο…

Ήταν σχετικά εμφανίσιμος, αλλά όχι κάτι ιδιαίτερο που θα τραβούσε την προσοχή μιας εορτάζουσας. Ένας κοινός θνητός, άνδρας…

Στο ένα χέρι κρατούσε μια σακουλίτσα φούρνου κι έβγαζε από μέσα κάθε τόσο να μασουλήσει λίγη τυρόπιτα…

Στο άλλο χέρι κρατούσε το κινητό του και το κοιτούσε διαρκώς, όπως και το ρολόι του…

Οι ματιές μας δεν συναντήθηκαν ποτέ, αλλά έβλεπα στη ματιά του τη λάμψη της χαράς, του έρωτα και της ανυπομονησίας…

Προτού μπούμε στο ίδιο βαγόνι, έσκυψε και πήρε τη μεγάλη ανθοδέσμη που δεν είχα προσέξει ότι είχε αφήσει στο κάθισμα αναμονής, ακριβώς πίσω του…

Σε όλη τη διαδρομή, την είχε ακουμπήσει με ευλάβεια στο χώρο των αποσκευών, στον προορισμό των επιβατών για το αεροδρόμιο. Την κοιτούσε συνεχώς, με το ίδιο βλέμμα ανυπομονησίας. Σε λίγη ώρα θα την παρέδιδε και θα κοιτούσε με την ίδια ματιά τον παραλήπτη της. Την αγαπημένη του…

Κατέβηκα στο Νομισματοκοπείο…

Σκεφτόμουν τον ενθουσιασμό του…

Σκέφτηκα το ένα από τα δύο πρόσωπα που σκέφτομαι συνεχώς εδώ και χρόνια…

Χαμογέλασα…

Ζήλεψα…

Share itShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on Pinterest
(Visited 107 times, 1 visits today)

Leave a comment

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *