Τι να πει κανείς…


Η Ε. Ακρίτα το είπε εύστοχα (όπως συνήθως): θα  ξεχαστεί κι αυτό όπως ξεχάστηκε και ο Άλεξ, και ο Βαγγέλης. ‘Εχει δίκιο. Θα καταχωρηθεί στο αρχείο των blogs και εφημερίδων και θα μείνει σαν είδηση: «Ο πατέρας που τεμάχισε το 4χρονο κοριτσάκι του…». Που ήταν άρρωστος, γνωστός ναρκομανής, άνεργος όπως και η μητέρα της, η οποία κατά καιρούς εκδιδόταν μάλιστα, που κερνούσε τσιγάρα με κάναβη κλπ, κλπ… childabuse

Αυτό το εφιαλτικό ζευγάρι που ζούσε σε υπόγειο και που η σκληρότητα του ενός, μαζί με την αμέλεια/αφέλεια της άλλης, οδήγησαν την 4χρονη ‘Ανι στον θάνατο. Οι γονείς που την αμελούσαν, την χτυπούσαν, της τσαλάκωναν με μανία το χαμόγελο των 4 χρόνων, μέχρι να το κάνουν κλάμα, τρόμο, απελπισία και τελικά να το σιωπήσουν.

Κι ενώ γίνονταν όλα αυτά, δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος, ΕΝΑΣ,  ένας γείτονας, ένας «φίλος», ένας περαστικός έστω που να άκουσε τα κλάματα, να είδε τις συνθήκες που ζούσε αυτό το παιδάκι,  να αντιληφθεί τον κίνδυνο, να προλάβει!

Θυμήθηκα αυτό που είχα διαβάσει στο Protagon. Και να σας πω κάτι, αυτό με την «συκιά» (ο ‘Ελληνας φτάνει στον δήαμρχο, την αστυνομία, ακόμα και τα δικαστήρια αν η συκιά του διπλανού του λερώνει με τα σύκα τον κήπο του αλλά «δεν ανακατεύεται από διακριτικότητα στα οικογενειακά των άλλων») ίσως να κάνει πιο απλό το προφανές: έχουμε ευθύνη απέναντι στους συνανθρώπους μας που μας χρειάζονται. Αυτά…

 

 

Share itShare on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Pin on Pinterest
(Visited 78 times, 1 visits today)

Leave a comment

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *